Ezelsoren: hoe ik weer acht jaar oud werd

,
Ezelsoren: hoe ik weer acht jaar oud werd

De schrijfdocent blijft zitten als wij de lesruimte binnenkomen. Het is de eerste dag van onze specialisatie schrijfopleiding en mijn studiemaatje Marjolein en ik zijn naar Utrecht gereisd om onderwezen te worden in de kunst van het thriller schrijven.
Na de afronding van mijn basisopleiding heb ik gekozen voor de specialisatie thrillers. Niet alleen omdat ik kan genieten van zowel het geschreven als gefilmde genre, maar vooral omdat ik als schrijver mijn ongecensureerde vrijheid tot het uiterste wil uitbuiten. Dus zie ik ernaar uit als ultieme creatieve daad een aantal van mijn personages de dood in te jagen. Ik verheug me erop dat ik de manier waarop, het wapen waarmee en de plaats delict zelf kan bepalen!
En zo worden wij op een zaterdag in november verwacht in het Literatuurhuis aan de Oude Gracht in Utrecht. Een stad vol herinneringen, omdat ik er in de jaren tachtig filosofie en Spaans gestudeerd heb.
Als Marjolein en ik binnenkomen, zit de docent al aan het hoofd van de schrijftafel met zijn rug naar de voordeur. Ik heb de man nog nooit ontmoet en ik verwacht dat hij opstaat om ons een hand te geven en zich voor te stellen.
Maar dat doet hij niet. Hij blijft afgekeerd naar ons toe zitten.
De tafel is rechthoekig. De docent zit aan het hoofd en wij, de studenten, kunnen aan de lange kant aanschuiven. Als ik ga zitten, moet ik mijzelf langs de docent wurmen om op mijn plek te komen. Achter zijn stoel staat namelijk nog een boekenkast die slechts een kleine doorgang overlaat. De docent schuift zijn stoel niet naar voren om mij langs te laten. En ik vind daar iets van. Ik vind dat niet fatsoenlijk.
Het is een aangename ochtend. Wij hebben onze geschreven fragmenten meegenomen die we aan elkaar voorlezen en van feedback voorzien. Ieder fragment heeft zijn eigen signatuur. Het ene zit vol humor waarbij twee zussen van in de tachtig besluiten demente bejaarden te vermoorden door ze van de trap duwen. Het andere is rauw en beschrijft hoe iemand verminkt en vermoord wordt. Niet noodzakelijk in die volgorde. Marjoleins fragment beschrijft een gevangenis waarin de daders hetzelfde lot moeten ondergaan als hun slachtoffers. De donkere kant van de mensheid wordt ten volle in het licht gezet.
Er is sterke koffie, er zijn koekjes en ik voel me in mijn element.
Om een uur of twaalf is de koffie op. Omdat ik toch naar het toilet moet, besluit ik meteen nieuwe koffie te zetten. Ik schuifel achter mijn docent langs, ga naar het toilet en neem de tijd om koffie en thee te zetten.
Als ik weer ga zitten, doe ik iets wat ik nog nooit bij een docent gedaan heb. Zonder erbij na te denken, gaat mijn hand omhoog en steek ik twee vingers als ezelsoren achter zijn hoofd omhoog. Hij heeft niks in de gaten en ik blijf een aantal seconden zo staan.
Ook dit is ongecensureerde vrijheid. En het voelt heerlijk.
Ik weet niet of anderen merken wat ik doe. Ik let er ook niet op. Ik ben zo jolig dat het onbelangrijk is of anderen mij zien. Ik ben alleen bezig met mezelf: het is mijn non-verbale en totaal ongevaarlijke reactie op iemand die het blijkbaar niet de moeite waard vond om voor mij op te staan. Heerlijk!
Hierna voel ik me nog meer op mijn plek dan eerst.

Wanneer heb jij je vrije kind voor het laatst losgelaten?
Claudine Hogenboom, Plek voor Verhalen
December 2017.

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *